Ölümden sonra

Ölümden sonra

Ölümden sonra deri soluk bir renk alır ve esnekliğini yitirir; kaslar, hacimlerini kaybeder ve vücudun ağırlığı altında kaldıkları yerlerde yassılaşır. Solunum ve nabız durur. Beden soğur; bedenin soğuma oranı, önceden tahmin edilerek adli tıp uzmanlarına yaklaşık ölüm zamanını saptama olanağı sağlar. Eğer ölüm nedeni bilinmiyorsa otopsi yapılabilir Ölümden birkaç saat sonra kaslar katılaşır (ölüm katılığı); 3-4 gün sonraysa tekrar gevşer. Kan pıhtılaşması ve vücut hücrelerinin ölümü, ölümden birkaç saat sonra başlar. Bağırsaklardaki bakteriler çoğalıp ölü hücreleri tükettiğinden ortamın sıcaklığına bağlı olarak 48 saat içinde çürüme başlar.

Düşük isıda çürüme süreci başlamayabilir; cesetler, buzda ya da özel alanlarda yüzyıllarca bozulmadan kalabilir. Yüksek sıcaklık ve kuru atmosferdeyse cesetler kuruyup büzüşür ve mumya haline gelir. Kabul edilen uygulamaya göre ölümcül bir hastalık saptandığında hastaya teşhis hakkında bilgi verilmesi gerekir. Doktorlar, eskiden bu bilgiyi hastalarıyla paylaşmaktan çekinirdi; ancak günümüzde hastanın bilgilendirilmesinin yararlı olduğu ortaya çıkarılmıştır.

İlk tepkiye rağmen gerçeklere dayanan iletişim, birbirlerini seven kişiler arasında üzüntünün paylaşılmasına ve duyguların tam anlamıyla ifade edilmesine olanak tanır; ayrıca hastaya hem maddi hem de duygusal olarak işlerini düzene sokması için zaman verir. Yaklaşan ölüm, her zaman çabucak kabul edilemez; ancak bilgi ve zaman, ölümcül hastaların huzur bulmasına yardımcı olabilir; hastalar, kendilerine gerçekler söylenmediğinde içinde bulundukları durumu inkar edebilir Ölümden önceki dönem organ bağışı, vasiyetname ve diğer konularla ilgili önemli kararlar almak için de kullanılabilir.

Ölmekte olan kişi, olası bir koma durumunda yaşam desteğinin ne zaman kesilmesini istediğini yakınlarına iletip, onlara karar alma yetkisi verebilir. Ölümcül hastalar, acı çekmeden ölmeye karar verdiğinde “ölüm hakkı" konusu gündeme gelebilir; ötenazi olarak da bilinen ölüm hakkı, dünyanın birçok ülkesinde yasadışı bir eylem olarak kabul edilmektedir. Sanayileşmiş toplumlardaki bireylerin çoğu bu konuda çok az bilgi ve deneyime sahip olduğu için ölümle ilgili tavırlar, büyük bir çeşitlilik gösterir. Yaşlı bir kişinin ölümü, kolayca kabul edilebilir; ancak bir çocuğun ölümü, adaletsiz bir durum olarak görülüp büyük acıya neden olabilir.

Psikolojik danışma, geride kalanlara kayıplarını kabul etmeleri ve yas sürecini doğal olarak yaşamaları konusunda yardımcı olur.