fınlamak

1. Kulaği çınlamak (Dz. Kü. Çkr. Ks. To. Ank. Ns. Nğ. Kn. Ant. Mğ.) 2. Gürültü ya da üşümekten dolayı baş ya da kulağı uğuldamak (Uş. Ama.)

Kulağı çınlamak (Sv.)

Kulaği çınlamak (Dz.)

1. Ihtiyarlamak (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. To. MI. Kn. Ada. Íç. Ant. Mğ.) 2. Zayıflamak (Af. Isp. Mğ.) 3. Yorulmak, yorgunluktan halsiz düşmek (Ba. Brs. Ko. Ada. Mğ. Ed. Tk.) 4. Kuvvetten düşmek, kuvvetsiz kalmak (Dz. Bil...

Kulağı az duyan kimse (Nş. Ada.)

1. Uyluk kemiği (isp. Ant.) 2. Kol ya da bacak kemiklerinin çıkıntılari, kenetleri (Isp. Kn.)