Ayağin kemik ve dokulari

AYAĞIN KEMİK VE DOKULARI

Ayağın arka yarısı (tarsus) yedi tane düzensiz şeklenmiş tarak kemiğinden oluşur. Bunlardan biri, aşıkkemiği (talus), ayak kemikleri tarafından menteşe tipi ayak bileği eklemini oluşturmak üzere oluşturulan kapsüle yerleşir. Aşıkkemiği, en geniş tarak kemiği olan, topuğu şekillendiren ve Aşil kirişinin bağlandığı topuk kemiği üzerine oturur. Diğer tarak kemikleri sandal kemik, zar kemik ve üç adet kamabiçimi kemiktir. Tarsus (ayağın arka yarısı) kemikler, aralarında kayma hareketinin oluşmasına olanak tanıyan eklemlerle birbirinden ayrılmıştır. Ayağın ön bölümünün iskeleti ayak tarak kemikleri ve ayak parmak kemiklerinden oluşur.

Tarak kemikleri, arkada tarsus ve önde parmak kemikleriyle eklemleri oluşturan uzun kemiklerdir. Baş parmakta yalnızca iki, diğer parmakların herbirinde ise üçer adet parmak kemiği bulunur. Ayağın üst yüzeyi bacağın önünden tarsus ve parmaklara uzanan kirişleri örten ince bir deriyle kaplıdır. Buna karşın, ayak tabanı, kalın yağ yastıklarıyla alttaki dokulardan ayrılan kalın bir deri tabakasıyla kaplıdır. Topuktan parmak uçlarına kadar taban boyunca, yağ yastıkları içine varan derinlikte fibroz Topuk mahmuzu sendromu, topuk kemiğinin alt yüzeyi boyunca oluşan kemiksi çıkıntıyla karakterize olur ve iltihaba yol açar. dokular boylamsal olarak uzanır.

Kaplayan deri ve yağın yürüme esnasında kaymaması için ayağın derin kemik ve bağlarına bağlanması açısından önemlidir. Boylamsal yayları tutan bir askı görevi de gören taban kılıfı topuk yere değdiğinde ayağın açılmasıyla gerilir. Bu yapılara dansçılar, atletler veya obez kişilerde olduğu gibi tekrarlayan biçimde fazla baskı uygulanması, iltihaplanmasına neden olarak topukta özellikle sabahları veya egzersiz başlangıcında ağrı hissedilmesine yol açar. Ayak tabanı uzun kirişler ve iki katman halinde düzenlenmiş olan bazı kasları içerir. Eldekinin aksine baş parmağın diğer parmaklarla teması engellenmiştir.

Ancak parmakların kavrama amacıyla kullanılabilme potansiyeli mevcuttur; bu, ayaklarıyla yazı yazmayı, resim yapmayı veya eşyaları tutmayı öğrenen kolsuz doğmuş kişilerde görülür.