micek

1. Şişman (Ezc. Ada.) 2. Yüz (Isp. İç. Ant.) 3. Çene (Ky. ic.) 4. Alt dudak (Ay. iç. Ant.) 5. Burun deliklerinin yanlarındaki etli kisim (Nğ.)

Sıcaktan, mide dolgunluğundan ya da zevkten gevşemek, baygın duruma gelmek (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Es. Cr. Sm. Ama. Ezc. Bt. Ank. Nğ. Kn. Ant.)

1. Ayakları çarpık kimse (Ckr. Ama. Ar. Ezc. MI. Ank.) 2. Eli ayağı çarpık, ağzı eğri kimse (Çr. El.)

Besin, gıda, azik (Nğ.)

Sakat, bir organı eksik olan (Gaz. Mr.)

1. Yangi, yangılanmış yara, onulması güç yara (Dz. Ky.) 2. İrin (Uş. Zn.)