em düzmek

1. Vücuttaki eklem yerleri (Krş.) 2. Parmak boğumu (Gaz.)

Cıliz, zayıf, kudretsiz (Dz. Or. Tr. Gaz.)

Büyük, yetişkin, yaşlı, kart, olgun insan ya da hayvan (Ba. Es. Çkr. Cr. Sm. Ama. To. Gr. Gm. Ar. Kr. Ezm. Ezc. Ağ MI. Gaz. Mr. Sv. Ank. Ns. Kn. Ada.)

Vucutça kuvvetlenmek, olgunlaşmak (Ks. Ama. To. Or. Ezc. Gaz. Mr. Sv. Krş. Ada.)

Doğurmak (insan için) (Gaz.)

1. İlâç, merhem (Af. Kü. Bo. Ks. Çr. Sm. Ama. To. Or. Gr. Gm. Ezc. EI. MI. Ur. Gaz. Mr. Hat. Sv. Ank. Ky. Nş. Kn. Ada. iç.) 2. iyileştirme inancıyla, yatırlardan getirilerek, hastalara dokundurulan ağırlık (Kerkük)