zön

1. Güç, kuvvet (Isp. Dz. Kü. Sv. Nğ. Kn. iç.) 2. Mutlu (Çkl.)

Şişmanlamak, yağlanmak (Çr.)

1. Burun kemiği (Es.) 2. Aptal (Çkl. Çkr. Sv.)

İnce, zayıf, güçsüz (Yz. Kn.)

Zayıflamak (Nğ.)

Bodur, bacaksız, kısa boylu (Brd. Dz. Kü. Es.)