sılcarlı

1. Uykusu hafif kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Ks. Çkr. Çr. Sm. Ama. Or. Gaz. Mr. Sv. Ank. Nğ. Kn. Ada. Iç. Mğ.) 2. Çok iyi duyan kulak (Çkl. Es. İst. Sm. Ed.)

1. Çok uzun boylu, vücut ölçüleri uyumsuz kimse (Krş.) 2. Bunak, ahmak (Çr. El. Kn.)

Bir yaşından küçük çocuk, bebek (Brd.)

Çok işeyen çocuk (Or.)

1. Hasta. yaralı ya da ölü taşınan sedye (Af. Is. Brd. Bo. Ks. Gr. iç. Nğ. Kn.) 2. Tabut (Isp. Brd. Dz. Mn. Ckr. Sn. Or. Sv. Ank. Nğ. Kn. Mğ.) 3. Salgın hastalık (Çkl. Ama.) 4. ishal (Sm.)

Tabut (Brd.)