sancılmak

ishal olmak (Çkl.)

1. Uykusu hafif kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Ks. Çkr. Çr. Sm. Ama. Or. Gaz. Mr. Sv. Ank. Nğ. Kn. Ada. Iç. Mğ.) 2. Çok iyi duyan kulak (Çkl. Es. İst. Sm. Ed.)

1. Hasta. yaralı ya da ölü taşınan sedye (Af. Is. Brd. Bo. Ks. Gr. iç. Nğ. Kn.) 2. Tabut (Isp. Brd. Dz. Mn. Ckr. Sn. Or. Sv. Ank. Nğ. Kn. Mğ.) 3. Salgın hastalık (Çkl. Ama.) 4. ishal (Sm.)

iri yapıli, uzun insan ya da hayvan (Isp. Dz. Ay. Mn. Çkl. Bo. Ks. Sm. Mr. Hat. Nğ. Kn. Ant. Mğ.)

Aptal, sersem (Çkl. Ed.)

Sayıklamak (Mn. Çkl. Çr. Gr. Kn.)