matuf

1. Çok öksüren, tıknefes kimse (Isp. Ank. Ant.) 2. Lekeler biçiminde beliren bir deri hastaliğına tutulmuş kimse (Mğ.)

1. Şişman (Ezc. Ada.) 2. Yüz (Isp. İç. Ant.) 3. Çene (Ky. ic.) 4. Alt dudak (Ay. iç. Ant.) 5. Burun deliklerinin yanlarındaki etli kisim (Nğ.)

1. Açlik, kıtlık (Sv. Yz. Ant.) 2. Sıkıntı, üzüntü (Mr.)

Kulak ağrısını geçirmek için kullanılan, çiçekleri güzel kokulu ve sarı renkli bir kır bitkisi (Ada.)

Yuvarlak, tombul yüzlü, basık burunlu kimse (Çr.)

Kulak ağrısını geçirmek için kultanılan, çiçekleri güzel kokulu ve sarı renkli bir kır bitkisi (Ada.)