kekecen

1. Zayıf (Dz. Mn. Brs. Es. Kn. Kib.) 2. Kekeme, dili tutuk adam (Sv.)

Lâğım (Hat.)

Kaplica (Kc.)

Çocukluğundan beri ince yapılı büyüyen erkek (Isp.)

1. Göz kapağı (Vn.) 2. Sirt (Vn.) 3. Omuz (Vn.) 4. Vücudun yanı (Vn.)

1. Kafatası (Isp. Ant.) 2. Alın (Ay. Bil. Mğ.)