akarca
1. Kemik veremi (Uş. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Es. Ks. To. Sv. Yz. Ky. Nğ. Kn. Af.) 2. Daima akan çıban, sıraca, fistül (Isp. Brd. Ba. Kü. Es. Sk. Zn. Ks. Cr. Çkr. Sm. Ama. To. Sv. Yz. Ank. Ky. Nğ. ic. Ant. Nș.) 3. Deri veremi, cüzzam (iz. Es. Ks.) 4. Belsoğukluğu (Kü. Sn. Ky.) 5. Kaplica (Brs.)
Benzer halk sözlüğü kayıtları
Tümünü görabraş
1. Çilli ve çopur yüzlü, sarı saçli, açık renkli gözlü adam (Isp. İz. Çkl. Es. Çkr. Sn. Ar. Gaz. Kn. Ic. Ank.) 2. Yüzü, vucudu lekeli adam (iz. Brs. Isp. Ama. Tr. Rz. Sr. Gaz. Hat. Ada. Ed. Krk.) 3. Sert huylu, ters (...
acarlaşmak
insan, hayvan ya da bitki kuvvetlenmek, gürbüzleşmek, gelişmek, boy atmak (Isp. Brd. Dz. Ay. Mn. Ba. Çkl. Kü. Bil. Bo. Ank. Kn. Ant. Brs. Vn. Mr. Nğ.)
abır
1. Küçük çıcukların kasık ve koltuk altlarına pudra yerine sürülmek üzere nane, mersin, kekik, gül ve cennet süpürgesi yapraklarını döğerek elde edilen toz (Isp. Brd. Dz. Ant.) 2. Obur, çok yiyen (Dz. Brs.)
acı geyrek
Mide ekşimesi, hazımsızlık ve bundan ileri gelen geyirti (Af. Isp. Brd. Dz. Çkl. Kc. Ama. Kn. Ant. Mğ.)
adagöde
Insan ya da hayvan vücudunun aşırı derecede şiştiğini anlatır (Brd. Isp. Brs. Kü. Es. Ank. Nğ.)
abalamak
Çocuk emeklemek (Af. Isp. Brd. Dz. iz. Mn. Zn. Ks. Ckr. Sn. To. Ic. Ama.)
Kullanıcı yorumları
0 yorum
Yorumlar yükleniyor...